یادداشت هایی از یزدیان و مستزیدین (2)! ...

مدتی قبل آموزش زبان یزدی در این وبلاگ آغاز و قسمت قبلی آن در اینجا تقدیم حضورتان شد ... و اینك اپیزود دوم این مطلب تقدیم حضورتان می گردد ...


(فاطمه سلطونك(Fatmesoltonak).......جغد) - (فتك(Fetock).......گریزپا) -(كدومبه(Kodombea).......جمجمه،كله) - (كركروك(Kerkerock).......غضروف) - (هیز درد.......نازك نارنجی) -  (متورزا(Metoverza).......دستشویی) - (آخوئه كشیدن.......خمیازه كشیدن) - (تَس.......سیلی) -(كولوته.......مقنعه) ـ (نشك(Neshk).......منقار) ـ (نزم(Nezm).......حالتی از هوای ابری كه با ترشحی كم از باران همراه باشد!) ـ (هنرسون دادن(Honareson dadan).......دست گل به آب دادن) - (هكفه(Hachfea).......دست پاچه،حیرت زده) ـ (دیده زدن.......سوزش و درد زخم) ـ (قم(Ghem).......قیف) ـ (لَته چین .......كسانی كه دور و بر ثروتمندان می گردند تا از ثروت آنها بهره ای ببرند!) ـ (دل خفه.......دلگیر)

                                                                                            ادامه دارد ....


پ.ن:

با تشكر از مغز بادام عزیز.

منمشتعلعشقعلیمچکنم ...

 بگو دشمن کشد بر اوج دارم

امیرالمؤمنین را دوست دارم

 

به قرآن،قول پیغمبر همین است ... تمام دین امیرالمؤمنین است

مادر

امروز ، روز توست ... از تو گفتن و براي تو نوشتن، قلمي توانا و هنري بيتا مي‌خواهد كه من فاقد آنم ... تو بزرگتر از آني كه قلم شكسته چون مني ياراي صعود به بارگاه آسماني‌ات را داشته باشد و فخر خاكساري درگاهت،رفيع تر از آن است كه بتوانم از لذت اغوايش دل بكنم ...

 

                

چه  كنم كه بضاعت بيان حق شناشي سزاوارانه‌ات را ندارم ... انديشه قاصرم و قلم الكنم ناتوان تر از آني است كه ‌بتواند فرشته ا‌ي چون تو را بستايد يابه اداي تكليف چشمه‌اي از درياي حق والاي مقامت بشايد ... چه كنم كه توشه‌اي بيش از اين در چنته ندارم ...پس سخاوتمندانه همين دلواژه‌هاي سترون و نارسم را بپذير و هماي سعادت ستايشت را بر شانه‌هاي لرزانم بنشان  ...                

 

بزرگوارانه مباهات پذيرش تبريك و تحسينم را از من دريغ مدار و ظل مرحمتت را از سر بي‌ سايه‌بانم برنگير ... مي‌خواهم از تويي بگويم كه زيباترين و دلاراترين مفاهيم قاموس تمام ابناي بشر از ازل تا ابد، ملهم از روح اهورايي و جايگاه فرشته گونه‌ي توست ... مدار روح‌انگيزترين گلواژه‌ها در زيباترين نوشته‌ها، شعرها، قصه‌ها، سرودها، ، سخنوري ها و همه هنرهاي عالم بر محور خورشيد فروزان تو مي‌چرخد ... ستاره‌هاي عالي‌ترين كهكشان مفاهيم انساني از تلالوي شمش وجود تو چشمك مي زند ... به راستي چگونه مي‌توان از عالم و آدم سخن گفت، اما از سمبل همه زيبايی هايش ، يعني تو ، روي بر تافت ...

 

با سخاوت دعاي خيرت به ‌ساحل فلاح روانه‌ام ساز،چون بي‌تو هيچم، بي‌بركت خشنودي تو سزاوار لهيب سوزان دوزخم، پس اگر هستم يا اميد به فرداي روشن دارم، فقط چشم طمع‌ام به سفره كرم توست ... دوستت دارم و بر تو مي‌بالم و مغرورانه منتت را مي‌كشم ...

 

مادرم

روزت مبارک ...

 

تمام شد ...

فارغ التحصيل شدیم

 

میون بیم و امید زیر این سقف کبود

قصمون به سر رسید خوب و بد هر چی که بود

 

دانشکدمون ...


پی نوشت :

شعر از آقای علی احمدی و عکس از آقای شیخ صراف می باشد.